بنام خدا

بعضی وقتها فکر می کنم کسی که حرف زدن نمی داند چرا بیخودی حرف بزند . تازه کی به حرف چنین کسی گوش می دهد . چون همه فکر می کنند حرفهایش نامربوط است ، پس آدم باید اول حرف زدن را یاد بگیرد .

حال اگر کسی بخواهد با خدای خود صحبت کند چطور؟ البته بعضی ها می گویند با هر زبانی و هر گونه ای که میخواهی با او صحبت کن ! او می شنود و گوش میدهد .

بقول مولانا :

گیج و گول و چفته شکل و بی ادب

سوی او می غیژ و او را می طلب

آری این را هم می دانم . اما خودمانیم ، وقتی میخواهیم با یک شخصیت محترم یک موضوعی را مطرح کنیم ، چطور پیشاپیش خود را آماده می کنیم ، حرفهایمان را مرور می کنیم ، نکند یک جایش ایراد داشته باشد ... سبک و سنگین می کنیم ... کلمات را بدقت انتخاب می کنیم . بعضا می نویسیم ، یا از روی نوشته میخوانیم .

می گویند حضرت آدم (ع) که از بهشت بیرون فرستاده شد ، خیلی ناراحت بود و نمی دانست چکار کند و بسیار گریه میکرد . تا اینکه خداوند کلماتی را به او الهام کرد ، و از او خواست به در گاهش با این کلمات سخن بگوید . وقتی حضرت آدم (ع) نیاز به راهنمایی داشت ، چطور ما خود را بی نیاز احساس می کنیم ؟

همیشه فکر میکردم چرا ادیبان و بزرگان ادب ما ، در ابتدای کتابها ، یا دیوان اشعارشان ، مناجات نامه ای می نوشتند ؟ یا بعضی از آنها اصلا و اساسا مناجات نامه نوشته اند ؟ نکند آنها هم ریا میکردند ؟ و میخواستند خودی نشان دهند؟

اما امروز متوجه نکته ای شدم ، و آن اینکه ، این مناجات نامه ها برای کسانی امثال بنده است ، که با استفاده از آنها بدرگاه خداوند سخن بگوییم و حرفهای دلمان را که کلماتی مناسب و در خور برای بیان آنها نمی دانستیم ، با تاسی به این بزرگان بر زبان آوریم .

پس از این قصد دارم با استفاده از سخنان این بزرگان کمی درد دل کنم و با تنها کسی که میتوان راحت سخن گفت سخن بگویم ، که خوب میشنود و گوش می دهد. این مناجات نامه ها راهی برای سبک کردن دل و درودی است بر روح آن بزرگان .

سلام بر دوستان

امروز میخواهم از پاییز بگویم . من پاییز را همیشه دوست داشتم و دارم به خاطر حال و هوایش . به خاطر تنوع رنگهایش و بخاطر غمگینی اش . خودم هم پاییزی هستم . پاییز با حضورش انسان را به دنیایی دیگر می برد و هوای گرفته و مه آلود روزهای ابری انسان را به دنیای رازها و نهفته ها سوق می دهد . دلهای پاییزی برای پاییز می تپند و در حضور پاییز ناله سر میدهند .

 خدایا تنها یار و یاور همگان تویی و تنها حامی و پشتیبان بی پناهان تو .

خدایا راهنماییم کن که گمراهم و پناهم ده که بی پناهم .

دستم گیر که بی دست گیرم و پای رفتنم ده که اسیرم .

خدایا آنرا که تو مقصدی ، انتهایی نیست و آنرا که تو انتهایی ، راهی نیست.

خدایا تو در کنار منی و من از تو دورم و تو در جان منی و من از تو مهجورم .

خدایا هجرانم را به وصل بدل کن و دوریم را به قرب .

درد دل یا دل درد

به این فکر میکردم که اگر آدم دل درد بگیرد بهتر است یا درد دل ؟ چه فرق میکند هر دو درد است . اما نه دل درد را می شود با خوردن قرص مسکنی چیزی تسکین داد . اما با درد دل چه میتوان کرد ؟ بقول شاعری :

 خلد خار بر پای آسان برآرم

چه سازم به خاری که در دل نشیند

درد دل آدم را کلافه میکند و راهی برای درمانش نیست . بعضی ها میگویند آدم باید حرف بزند و عقده دلش را خالی کند اما نزد جه کسی حرف بزنی که قابل اعتماد باشد . بدبختی اینست که بعضی حرفها هست که به هیچکس نمی توان گفت . بقول یکی از نویسندگان معاصر  میگوید بعضی وقتها توی زندگی دردها و رنجهایی هست که روح آدم را   مثل خوره آرام آرام می خورد ولی نمی توان به هیچ وجه بیانش کرد .

خدایا غم مرا تنها تو میدانی وبس .

امروز خیلی دلم گرفته بود . هرچه کردم که کمی دلم را سبک کنم نشد که نشد . گفتم به مناظر بهاری پناه ببرم . رفتم گوگل را جستجو کردم و چند عکس پیدا کردم . حالا آنها را در وبلاگم نصب میکنم . شاید هم دل خودم آرام شود و کسی مثل خودم که آنها را تماشا می کند.

و اینهم عکسی دیگر :

اولین مطلب را در وبلاگم می نویسم . نمی دانم خوب است یا نه چند روز مشغول انتخاب قالب بودم آخرش هم آنچه میخواستم نشد . باید دستکاریش کنم. حالا حالاها خیلی کار دارد . میخواهم یک قالب خوبی برای درد دلهایم پیدا کنم . بعد به امید خدا شروع میکنم . فعلا تا همینجا .

عزت زیاد .