من و یونس

سلام دوستان . دیروز میخواستم ادامه داستان را بنویسم نشد امروز مینویسم . مثل اینکه آقا یونس مقداری پول در یکی از بانکها داشته و حالا مبلغ قابل توجهی برنده شده . برنده خوشبخت . و حالا میخواهد من و دیگران را در خوشحالی اش شریک کند به همین دلیل هم شام دعوت آقا یونس .

گفت عباس جان ، امشب شام دعوت من . به چندتا از دوستان هم خبر بدهیم بیایند امشب دور هم باشیم . و اینطور شد که  محمود ، حمید و فرهاد هم آنشب دعوت شدند . یونس بعد از کلی دوندگی و تهیه سیروسات شام . سبزی تازه و نوشابه خانواده و تخمه و آجیل و ... خرید ه و وقتی برگشت سر تا پایش از شرجی خیس شده بود . خسته بود و نفس نفس میزد . آنقدر خرت و پرت روی دستهایش انبار شده بود که جلو پایش را درست نمی دید . موقع آمدن هم طبق معمول با لگد به در زد  و بنده متوجه شدم دستش حسابی بند است .

بار و بنه را که وسط اتاق ریخت ، گفتم حقا که این بار وبندیل را فقط تو میتوانستی بیاوری . آخر اگر این همه بار را پشت یک الاغ هم بگذاری در جا سنکوب میکند . اما ماشالله به این آقا یونس دست کمی از خودم ندارد . جفتمان ساخته شدیم برای حمالی . بار و بنه را گذاشت و پرید زیر دوش که سر و رویی تازه کند و ما هم از بوی گند عرق خلاص شویم .

شام را هم چند دست چلو مرغ درست و حسابی به رستوران سر خیابان سفارش داده بود . که طبق معمول زحمتش افتاد گردن من . راستش دلم برایش سوخت بعد از آن وضعیت سر تا پا خیسش و گرفتن دوش و بالاخره کمی خنک شده بود . گفتم این طفل معصوم نره غول لندهور گناه دارد . خودم رفتم برای آوردن غذاها . تا برگشتم بچه ها هم آمده بودند . خیلی سریع سفره پهن شد و تماشای راز بقا دیدنی بود . حمید قشنگ رپرتاژ میکرد . میگفت : این کلنی که میبینید خانواده ای از کفتارهای گرسنه هستند که انگار بعد از یک هفته غذایی درست و حسابی گیرشان آمده و حالا شکمی از عزا در میآورند و .... همینطور ادامه میداد .محمود که بی خیال عالم و آدم بود همچین روی بشقاب غذا خم شده بود و دولپی میخورد که گفتی از قحطی نجات یافته . چنان خم شده بود که میگفتی الان است که با آن دماغ فلفل دلمه میرود توی بشقاب . .. و خلاصه هرکس به طریقی و از جناحی حمله کردند یکی از یمین و آن دیگری از یسار و اینجا بود که آقا فرهاد بعصی مواقع مانند قرقی از بالا فرود میامد بر سر بشقاب بینوا .

یه مردی بود رفت مشد

بقیه اش برای فردا شب   

امروز هم سلام . بقیه حرفهای دیروز را میخواستم بگویم . جریان این یونس بود و رفت و برگشتش . معلوم نیست چه توی اون کله گنده اش می گذرد  چمدان 50 کیلویی را گذاشته روی شکم من بدبخت فلک زده ، بعد هم میخندد. بلند شدم و گفتم : چی شده ؟ کبکت خروس میخونه ؟ نه به اون روزها که شده بودی برج زهر مار . اوقات ما را هم تلخ کرده بودی . و حالا که شنگولی و با دمت گردو میشکنی . گفت هرچه گشتم چکش را پیدا نکردم . بعد  هم اگر نمیدانی بدان که دم بنده به اندازه کافی کلفت هست چرا باهاش گردو نشکنم و منت چکش بکشم و ....

دیدم دوباره چانه اش گرم شده و دارد دری وری به هم میبافد و اگر الان جلوش را نگیرم زندگی را تیره و تار میکند . گفت بس است دیگر . مرا با این وضعیت از خواب بیدار کردی که جفنگیات تحویل بدهی . اگر آتشی چیزی دم دستم بود حسابی اون سبیل صاحب مرده ات را دود میدادم . تا طرز برخورد با دیگران را یاد بگیری .

گفت ببین رفیق عزیز بنده امروز واقعا شنگول هستم به چند دلیل که ممکن است این شنگولی به تو هم سرایت کند . اولا بنده در بانک .... مبلغی ناچیز پول داشتم که فراموش کرده بودم . از درد بی پولی داشتم لای کتابها را نگاه میکردم ببینم صد توانی دویست تومانی چیزی پیدا نمیکنم ، که دفترچه پس اندازم را پیدا کردم . دیدم ده پانزده تومانی پول در حساب هست  خوشحال شدم و گفتم خوب شد تا آخر برج میرساند . دفترچه را برداشته راهی بانک شدم . در بانک معلوم شد که بنده ... نای نای ننای نای .... بشکن بشکنه . بشکن . و لیوان چای را که خورده بود و دم دستش بود  عینهو گلوله آر پی جی فرستاد طرف من که خورد به دیوار ... اما جالب بود . نشکست . گفتم مگر دیوانه شدی حرفت را بزن . دلم دیمبو زلم زیمبو میخوانی . قاتی پاتی کردی . گفت تو هم بودی بشکن که هیچ جفتک هم میانداختی .

بقیه اش برا ی بعد . بای

سلام دوستان مدتی است که up   نشدم . چرا ؟ حالا عرض میکنم . اولا آن روزها که وبلاگ زدم خیلی ناراحت و پریشان احوال بودم و راستش اصلا حس نوشتن نبود . گفتم بگذارم وقتی یک کمی سر حال شدم بنویسم بهتر است . حالا باید برویم سر اصل مطلب . ماجرا از آنجا آغاز شد که هم اتاقی یا مونس من یعنی آقا یونس _ خداوند سبیلش را پرپشت تر کند که زیر سنگینی سبیل نتواند راه برود_ چند وقتی حسابی بد عنق شده بود . و هر چه میگفتم چه مرگت شده هم هیچی نمی گفت تو همین احوالات ایشان به بنده هم سرایت کرده بود . گفتم چند وقتی بروم مسافرت شاید روحیه ام عوض شود و سرحال برگردم .

اما چشمتان روز بد نبیند برگشتم و روز از نو روزی از نو . دیدم اوضاع از گذشته بدتر شده . آقا یونس ما اتاق را تبدیل کرده به بازار شام . هر چه دم دستش بوده ریخت و پاش کرده . هر چه قابلمه دم دستش بوده غذا پخته و بعد نشسته گذاشته گوشه اتاق و قتی و همینطور کپک از دیگها سرازیر شده و بعد بخشی از کپکها هم به سمت سقف و از طریق دیوار در حال پیشروی است .

هرچه کف اتاق ریخته جارو نزده و یک پتو روی فرش پهن کرده . این پتو هم که پر از اشغال شده پتو دوم و بعد پتوی سوم و ... وقتی که پتوها ته کشیده ساک نکبتش را برداشته و همینطور در اتاق را قفل کرده و رفته . حالا باز خوب شد که یک یاد داشت گذاشته بود به خط زیبای خرچنگ قورباغه والا فکر میکردم قوم مغول حمله کرده یا وسط سرزمین های اشغالی گیر افتاده ام . ... وخود دیگر بهتر میداند که من بدبخت چه دردسری کشیدم تا این اتاق فکسنی را تمیز کردم و پتو ها را شستم .

از خستگی زیاد بعد از مختصری نهار که خوردم خوابم برد . همینطور که عین کشته های عراقی افتاده بودم احساس کردم نفس کشیدن مشکل شده و چیزی روی قفسه سینه ام سنگینی میکند . چشم باز کردم و اولش ترسیدم . چیزی اندازه قله اورست روی سینه ام  بود با تمام قدرت زدم و پرتش کردم که یکدفعه صدای خنده نتراشیده و نخراشیده آقا یونس بلند شد و بین خنده و در حالی که بریده بریده حرف میزد گفت چمدانم را خراب میکنی چرا اینجوری پرتش کردی .

بقیه اش برای فردا