باز هم دری وری

با سلام خدمت laydies & Gentelmanes   . اما چی شد؟ یادم نیست .

یکی نیست بگوید آخر مرد حسابی نا حسابی ، آبت نبود نونت نبود ، چایی و قلیونت نبود ؟ تو را چه به وبلاگ نویسی . وقت خودت که هیچ باد هوا ست  وقت مردم را چرا می گیری ؟ همینطور می نشینی و شعر می بافی آنهم از نوع دوم . مردم که مثل تو بیکار نیستند . کار و زندگی دارند . برو دنبال کار خودت نوشتن هم شد کار . برو فکر نان کن که خربزه آب است .

چه کنم دیگر بنده که قلم به مزد مزدور نیستم که از جایی برایم پولی ، ریالی ، ارزی ، دلاری ، دیناری ريال، مارکی ، پوندی ، چیزی بفرستند . همینطور الکی بی مزد و منت می نویسم . اما حرف دری وری گفتن را که کسی پول نمی دهد . با ید حرفهای گنده گنده نوشت . مثلا دماوند ، اقیانوس آرام ، اقیانوس کبیر قله اورست و غیره و غیره .

حالا هی زور بزن . وقتی چیزی در چنته نداری ، چه میخواهی بنویسی ؟ بیسوادی است دیگر . تو که نتوانستی مدرک سیکل ات را بگیری چه حرفی برای گفتن داری که ارزش شنیدن داشته باشد . بهتر است که بروی همان غازت را بچرانی ، یا گوسفند یا گاو  چه فرق می کند مهم اینست که چیزی بچرانی . نه اینکه دل مردم را با حرفهای صدتا یک قازت بچزانی .

برو دنبال یللی تللی خودت . هر چه میخواهی غزل مزل بخوان . بزن زیر آواز . شعر گفتن که دیگر کاری ندارد . نمی بینی ماشالله از 70 میلیون آدم موجود در این خاک پاک ، 80 میلیونش شاعرند . تازه باقی مانده هم که نمی توانند شعر ببافند می شوند خواننده و بافته دیگران بوقی می کنند . شعر گفتن که دیگر نباید مشکل باشد . اگر سر سوزن ذوقی داشته باشی « مقفی » بگو . اگر همان سر سوزن هم نداری مثنوی بگو و هی پشت هم بینداز بخصوص در عالم مستی خوب میشود مثنوی 70 منی بگویی . تازه اگر از عهده این کار برنیامدی ، چهار پاره ، پنج پاره ، اگر این هم نشد شعر آزاد که می توانی بگویی ؟ این یکی دیگر از هفت دولت آزاد است . ( حالا این ضرب المثل قدیمی است گویا در دوران پیش از طوفان نوح 7 دولت وجود داشته ، حالا که خدا برکت بدهد 170 دولت در دنیا هست ) حالا باز هم ارفاق می کنیم اگر شعر آزاد نشد شعر سپید که دیگر خرجی ندارد . کاغذ سفید را جلویت می گذاری و چیزی روی آن نمی نویسی می شود شعر سپید . اگر هم ناچاری که حتما چیزی بنویسی دست آخر آخر آخر شعر زرد بنویس این دیگر از هر اشتری برمی آید . مثل همان  YELLO   PAGE    اینترنت . خواننده هم که تا دلت بخواهد هست . همه اینها را گفتم که خواستم جوانی را که از فرط پوچی و استیصال ، عنقریب است که خودش را حلق آویز کند نجات دهم . و به او بگویم که چه توانایی ها  و استعدادهای نهفته ای دارد و می تواند از آنها استفاده کند و نا امید نباشد . همانطور که بزرگان گفته اند :

در نومیدی بسی امید است ؟ پایان شب سیه نقطه است .

حالا ما اینها را گفتیم  باد افتاد توی کله اش . تا همین یک ساعت پیش میخواست خودش را بکشد . حالا میگوید می خواهم از این مملکت بروم اینجا استعدادهایم نابود می شود !!!!!!؟ بخدا ببینید . آدم چقدر باید کم ظرفیت باشد که نشود دو کلمه از او تعریف خشک و خالی کرد . آخر بدبخت اینجا همه همشهری تو هستند لااقل به درد دلت گوش میدهند میخواهی بروی مملکت غریبه ؟ آنجا علوفه هم بارت نمی کنند بدبخت . بقول شاعر شتر در خواب بیند پسته دانه . گهی آواز بخواند شاعرانه .

شعرای عزیز ببخشید ها . محض شوخی بود . آنهم با این عباس خودمون که بعد از رفتن یونس کسی نیست سوتی بدهد و سوژه دستش بدهد . کلافه بود و میخواست دنیا را از شر خودش خلاص کند !! گفتم نکن چنین کاری . تو خیلی استعداد داری . دنیا به تو نیاز دارد تو شعر میگویی یعنی میتوانی هواپیما بسازی ، قطار بسازی ماشین های خوب و شیک 250 میلیون تومانی بسازی حتی ممکن است انرژی هسته ای هم تولید کنی چرا میخواهی مملکت را از یک چنین نابغه ای محروم کنی . بالاخره بطور موقت پذیرفت و از خودکش منصرف شد . تا ببینیم کی دوباره قات بزند و آب و روغن قاطی کند .