ادامه مصاحبه با « ايشان » :

امروز با چه مصيبتي توانستيم گروه احضار ارواح را براي كار حاضر كنيم ، بيچاره ها ديشب از بسكه خسته بودند بعد صرف شامي مختصر ، عينهو كشته هاي عراقي پخش شدند وسط اتاق . سر اين يكي روي شكم آن يكي  و انگشت شست پاي ديگري در بيني چهارمي و همينطور الي چندتا نقطه .

رئيس گروه احضار ارواح مي گفت : اين روح بسيار لارج شما يك تنه ده احضار كننده روح را حريف است ، با چه زجري ايشان را احضار كرديم و نگهداري ايشان چه مشكل بزرگي بود مي بايست يك حوزه مغناطيسي بسيار قوي ميداشتيم كه اين روح كه بطور مداوم حركات موزون ميكرد را نگهداريم . ناچار شديم كمربند جناب « وان الن » را از كمرش باز كنيم و دور اتاق بكشيم تا بتوانيم ايشان را نگهداريم .

گفتم :به هر حال بنده آماده مصاحبه هستم . اگر ايشان تشريف آورده اند شروع كنيم ؟

حسينقلي هيكل : ببخشيد روح بزرگ ، بي ادبي است ، اما شما به بزرگي خودتان ببخشيد . فرموديد به روم شرقي تشريف برديد؟

ايشان : بلي ، آن زمان كه ما رفتيم روم شرقي بود و ما در اولين شهري كه رسيديم توقف كرديم اسم آن شهر ... اِاِاِاِاِ  ... فكر ميكنم كنستانتين بود ، آره خودشه همين « كنستا نتين» . آنجا در حال حاضر گويا شده است تركيه و نام آن شهر هم كه « جناب ما» در آن مدفون هستيم شده « قونيه» .

حسينقلي هيكل : به ! چه جالب ؟ !  اطلاعات جغرافيايي شما هم كه ماشا الله بزنم به تخته خيلي خوب است . حالا چرا اينهمه را ه رفتيد تا قونيه ، مملكت به اين بزرگي جاي شما نبود ؟

ايشان : آخه ميدونيد ، نه كه كشور ما خيلي بزرگ بود و هر چه ميرفتيم و مي پرسيديم مي گفتند اينجا ايران است . يكدفعه غافل شديم و نپرسيديم ، كه ديديم سر از قونيه در آورديم .

حسينقلي هيكل : خوب استاد آيا دليل ديگري هم داشت كه شما اينهمه رفتيد و رفتيد و رفتيد؟ آيا در اينجا مشكل كمبود مسكن بود ؟ يا هزينه هاي سر سام آور زندگي ؟ يا تورم ؟ يا ركود ؟ يا چه ميدانم ؟ نه اينكه چند سال نوري بعد شما يك آقايي بوده بنام « سعدي » در شهر شيراز كه گويا در دوره آن آقا اوضاع خيلي « نحس » بوده و شير تو شير ، تا جايي كه نامبرده مشاراليه در دفتر شعري چنين آورده :

« بر احوال آن مرد بايد گريست

كه دخلش بود نوزده و خرج بيست »

و از اين بيت شعر چنين مستفاد ميشود كه ايشان با مشكل بيكاري و كمبود درآمد و بيماري قولنج مالي رنج مي برده . به هر حال حيف نيست از شما اينهمه بلاد اسلام را گذاشتيد و يكراست پاشديد دربستي گرفتيد رفتيد بلاد كفر . حالا به فكر خودتان نبوديد نبايد به فكر ما آيندگان مي بوديد ، كه امروز اينچنين به دنبال شما دربدر بلاد غريبه نشويم ؟

ايشان : البته حيف است . اما بيشتر حيف از پدرم كه مرحوم شد . -- ( خواننده عزيزملاحظه مي فرماييد كه روح ايشان هنوز شوخ طبعي صاحبشان را دارد) – چه كنيم ديگر ، گفتند يك آدم بسيار قلدر سبيل كلفت آمده با يك لشكر كه هر چه سر راهشان است عينهو بلدوزر از بين مي برند

–       اين را گفت ، يادم افتاد به اين يونس بدبخت كه رفت زن گرفت ، يكي گرفت اما يك لشكر پشت بندش روي سرش خراب شد و حالا كه گاهگاهي در خيابان او را مي بينم سبيلش حسابي آويزون شده و ديگر از آن سبيلهاي كت و كلفت قبراق از بناگوش در رقته خبري نيست ، سبيلي بود كه راحت ميشد به جاي طناب لنگر كشتي هاي نفتكش بندازي مهار اسكله ، -وه  ولك دوباره گفتم اسكله ياد آبادان افتادوم ،  خو نميشه ، آدمه ديگه تا يه چيزي ميشه فيلش ياد آبادان ميكنه – ببخشيد يك لحظه حواسم پرت شد .

استاد داشتند مي فرمودند كه :

مرحوم پدر دست زن و بچه و خدم و حشم را گرفت و راهي ديار غربت شد . اما اين را بگويم كه من اساسا با ملي گرايي مخالفم ، به تعبير امروزينه خودتان ، بنده « ناسيونال » نيستم بلكه «انترناسيونال م » و كسي كه انترن باشد متعلق به گروه خاصي نيست .

حسينقلي هيكل : ببخشيد استاد فرمويد « انترن » ؟ اين لغت انترن را تا آنجا كه بنده سراغ دارم به دانشجويان سال آخر پزشكي ميگويند كه معادل عاميانه اش مي شود « وردست » يعني هنوز « اوسا » نشده .

ايشان : خوب بنده چكار كنم منظورم همان مقصودم بود ديگر ، تقصير خودتان است كه زبان شيرين و سليس فارسي را پر از لغات و تعبيرات ناسره و فرنگي كرده ايد ، اصلا آدم مي ماند با شما چطوري حرف بزند . هرچه هم به شما مي گويند « فارسي را پاس بداريم » كسي به خرجش نمي رود كه نمي رود .

حسنقلي هيكل : ببخشيد ، ... حالا ما يه سوتي داديم ديگه شما به دل نگير ، جواني است و هزار عيب و علت ... نه .... ببخشيد .... بخدا ... بنده شكر خوردم ، بنده به سبيل يونس خنديدم ... من  ... اصلا بنده چاكرتم ... مخلصتم ... كوچيكتم ... نوكرتم ... جيرجير كفشتم ...

ايشان : همين است ديگر ... همين ... حرف زدن درست كه نمي دانيد ، كلمات ناسره و بي ريشه بكار مي بريد ... حالا هم داري بادنجان دور قاب چيني ما را ميكني ؟ براي چه بمانم ؟ براي چه مصاحبه كنم ؟ شما زبان لذيذ فارسي را از بين برديد . مگر نمي دانيد يكي از نوادگانم چند قرن بعد ازمن كتابي نوشت بنام « فارسي شكر است » چرا نخوانديد ؟ مگر نه گوني گوني « قند پارسي را به بنگاله » مي برند . اگر خوب نبود كه نمي بردند . ...

حسينقلي هيكل : من معذرت ميخواهم حناب استاد . زياد مزاحم نمي شوم فقط يكي دوتا سئوال ديگر ... خيلي ممنون ميشوم خداوند همه ارواح مردگان دور و بر قبر پدر مرحومتان را بيامرزد . ميخواستم بپرسم شما كه گويا عالم و مدرس دانشگاه بوديد ... بله ... نه ... نه... بعد بعد چگونه شد ... كه ... اينطور شد ... يعني چي شد؟ چطو شد كه ايطو شد؟

ايشان : آي نگو كه دلم كباب شد . دوباره مرا به ياد مرادم انداختي ... ( ايشان چند لحظه سكوت كردند و بي صدا گريستند – فرياد زدند- بعد وقتي به حالت اوليه برگشتند ) آخر تو چطور خبرنگاري هستي ؟ خبرنگار ! آنهم اينقدر بيسواد نديده بوديم ، اصلا بفرما تو از كدام جريده اي ؟ كارت شناسايي ات را نشان بده .

حسينقلي هيكل : بفرماييد اينم كارت ، بنده جريده اي نيستم اينترنتي هستم .

ايشان : بهتر نشد ، بدتر شد ، اينترنت ديگر چه صيغه اي است ؟ صيغه مبالغه ؟ مزايده؟ مناقصه ؟ مقابله ؟ مجادله ؟ منازله؟ مقاتله ؟ ....

حسينقلي هيكل : نه نه نه ... لطفا ديگه ادامه ندهيد جناب استاد ... توضيح عرض مينم خدمتتان .

( ادامــــــــــــــــــه دارد )

سلام به همه ، همانطور كه وعده داده بودم متن مصاحبه خبرنگار ما جناب حسينقلي خوشهيكل را به محضر شما عزيزان ارائه مينماييم . لازم به ذكر است كه چون نام شاعر بزرگ خيلي طولاني بود در متن مصاحبه به جاي نامشان از لغت «ايشان » استفاده ميشود.

حسينقلي  خوشهيكل : لطفا خودتان را معرفي نماييد .

ايشان : اي بابا اينم شد سئوال ، بنده نياز به معرفي ندارم همه مرا ميشناسند از شرق تا غرب . برايم سال جهاني درست ميكنند ، اشعار مرا در كتابهاي درسي نوشته اند و ...

حسينقلي : ببخشيد ، همه اينها را ميدانم ، اما ميخواستم از زبان خودت بشنوم .

ايشان : بله البته . در ديوانه شعرم هم نوشته ام – يعني نوشته اند- (چون خودم كه نمي نوشتم منشي داشتم من فقط ديكته ميكردم .) نيمي يم ز تركستان / نيمي يم زفرغانه. اينجانب محمد الافغاني البلخي الايراني الرومي هستم ، مولوي رومي يا بلخي هم مي گويند .

حسينقلي : ممكن است بفرماييد چرا اينهمه اسامي جور واجور داريد ؟ بالاخره ما نفهميديم شما اهل كجا هستيد؟

ايشان : بنده طبق تواريخ و تذكره ها  در شهر بلخ از توابع باميان در كشور افغانستان متولد شدم . به اين دليل اهل فرغانه هستم .بعد آمدم ايران با چندتا از اساتيد معتبر كه در آن موقع براي خودشان دفتر و دستكي داشتند و حجره اي آشنا شدم . اولي فردي بود بنام خواجه عمرالدين خيام نشابوري كه يك شركت توليدي خيمه (چادر) داشت و زماني كه مرحوم پدر ميخواستند چند فروند خيمه از ايشان ابتياع نمايند با ايشان آشنا شدم و وي همان يك لحظه اول ، كه اول چشم بر چشم من افتاد، نوري بر پيشاني من ديد و گفت : « در جبين اين كودك نور رستگاري هست » .

بعد با يك فرد متشخص ديگر آشنا شدم كه توليدي گياهان دارويي داشتند و نيز حجره اي بزرگ در خيابان اصلي شهر سر چهار راه دونبش ، جاي بسيار عالي ، شركت ايشان كار كاشت ، داشت و برداشت گياهان دارويي را انجام ميداد و بر تابلو حجره ايشان نوشته بود «مغازه عطاري حكيم عطار نيشابوري » و در زير آن به خطي ريزتر نوشته بودند « از توليد به مصرف » ، اين حكيم به بنده خيلي الطفاط داشتند و هميشه مي گفتند اين كودك «فرد موزوني » ميشود . خلاصه از ايران گذشتيم و آمديم تا سر از روم شرقي در آورديم و چون سالها در آنجا مانديم و رحل اقامت افكنديم و بعد يواش يواش يا همان گاماس گاماس يا به تعبيري ديگر شووي شووي ، مرديم ، و در خاك شديم . به ما لقب رومي دادند .

در اينجا چون روح پر فتوح اين عزيز خسته بودند و گروه احضار ارواح نيز بطور كلي روي زمين ولوو شده بودند مصاحبه را موقتا قطع كرديم . ادامه مصاحبه در جلسات بعد .

سلام خدمت همه دوستان . ببخشيد كه چند وقتي نبودم ، حالا اومدم . يك خبرنگار خوب هم استخدام كردم كه برايم از سراسر دنيا خبر تهيه ميكند . ديگه چي ميخواي ؟ كوفت ؟

از آنجا كه اخيرا شاهد حركات خيلي بسيار زياد مذبوحانه برخي افراد « مذبوح » و همچنين كشورهايشان در راستاي  ربايش يا همان ربودن برخي از نوادر روزگاران كهن و اساتيد ادب و سخن مي باشيم به همين دليل يكي از خبرنگاران بسيار فراوان معروف گروه خبري خودمان را روانه همين دور و برها كرديم تا گزارش مفصلي از قضيه و قضايا و غير و ذلك بدست آورد ( راستي بپرس چه كوپني اعلام شده ) اما قبل از همه چيز و خيلي چيزهاي ديگر براي اينكه ديگران از اينهمه اديب و دانشمند و سخندان و زباندان و زبانشناس و زبان دراز و زبان پرمو و غيره و غيره بي نصيب نمانند ، پيشنهاد مي شود چند نسخه ( زيراكس) از افراد مذكور البته فقط افراد ذكورشان عرض شد (مثلا پروين اعتصامي و فروغ فرخزاد را شامل نمي شود ) تهيه و به رسم دوستي و همسايگي و رفاقت و خيلي چيزهاي ديگر به همسايه هاي عريض مان بدهيم تا آنها نيز بي نصيب نمانند.

به همين خبرنگار ما « حسينقلي خوش هيكل » را جهت در آوردن جيك و پيك قضيه بطور بسيار زياد فراوان ضربتي به محل اعزام نموديم . ايشان عليرغم مشكلات زياد فراواني كه براي تماس با فرد ربوده شده توسط برادران بسيار عزيزمان در همسايگي ( چند كوچه آنطرفتر) _ كه گويا از بالاي ديوار پريده بودند داخل منزل و شانس آورديم كه هنگام پريدن پايشان نشكست والا بايد خسارت و پول عمل و ... همه را پرداخت مي كرديم _ بالاخره توانستند قبر ايشان را كه در فاصله بيست و هفت هشت چند سال نوري از آلفاي قنطورس قرار دارد شناسايي نموده و با استفاده از متخصصين مجرب و كاركشته سازمان جهاني حمايت از اموات ربوده شده در احضار ارواح ، با روح ايشان تماس برقرار نموده (برخي از منابع غير موثق حضور الياس را در زمان برقراري ارتباط گزارش داده اند ) البته ببخشيد كه ايشان مرحوم شده اند ، چون زيرا براي اينكه ايشان حدود يك ميليون سال پيش به علت دوري از وطن تحمل نياورد و دق كرد و مرحوم شد . فلذا خبرنگار ما با هزارويك ترفند توامستند با روح اين مخترع بزرگ _ و نام آور و نقاش و مجسمه ساز و آهنگ ساز و شاعر و عارف و ( ويگن و گلپا و ... ببخشيد) نحوي و صرفي ( ظاهرا ايشان در انجام حركات موزون هم استاد بود ه اند ) و استاد در خيلي موارد ديگر _  مصاحبه نمايند . قابل ذكر است كه جناب حسينقلي خوش هيكل كه از اين مصاحبه بسيار زياد فراوان مشعوف شده بودندي ، تصميم گرفته است كه با ديگر نوابغ و اساتيد ربوده شده و نشده و زنده و مرده و در حال احتضار مصاحبه هاي جانانه اي بعمل آورد . لذا شما را به مطالعه و ديدار مصاحبه هاي ايشان دعوت مي نماييم . بزودي از همين شبكه به همراه سريال « چانگ پانگ يانگ ونگ وينگ دينگ و ...چندتا اينگ ديگر» .