سلام دوستان

چندي است گرفتاريم و دست به قلم نمي بريم . از بينوايي مجبوريم سوژه را هم از ديگران بگيريم . چه كنيم ، هنوز شاگرديم و در محضر اساتيد تمرين مي كنيم . انشالله كه اساتيد نيز ما را راهنمايي بفرمايند . شعر جناب بوالفضول الشعراء و مرد رند مرا هم اغفال كرد و شروع كردم به بافتن شعرهاي بند تنباني . و اينهم شعر كذايي :

جناب بوالفضول خان سلام از ته باغ

و تو بگو عليك عليك از كنار اجاق

در اين هواي سرد زمستان و نشمه شعرت

بريزي و هي بخوري پشت هم چايي داغ

من اگر چه سرم به كار خود گرم است

ولي گاه گداري سري ميزنم به دوستان اياغ

هم امروز چون شعر داغ تو را ديدم

و خواندم ز مرد رند شعرهاي چلاق

يه هووي به سرم زد بگويمت دوكلام

بشرط آنكه بور نگردي نكني گردنت قبراق

درون شعر تو يك اشتباه گنده بود

به مثل لندهوري درون يك قنداق

عزيز من قليه نه با قاف و نه غين است

نه با گوشت مي پزند داغ روي چراغ

در اين مكان كه بود حوزه نفوذي من

مكن ورود تا نداده ام تو را ابلاغ

من از عهد آدم و حوا كه خود بياد آرم

هميشه ديده ام قليه را تند و داغ داغ

ولي آنچه كند قليه را عالي

يكي ماهي تازه دوم تمر هند و سوم آشپز قبراق