اندر مضرات برق

اولا واضح و مبرهن است كه برق مضرات زيادي دارد از جمله مضرات جاني و مالي و از آنجاكه اين حقير عمري گذرانده ام و چند جامه بيشتر از شماها پاره كرده ام و سرد و گرم روزگار چشيده ام ، ترجيح مي دهم كه برق نباشد ، يعني نبودنش از بودنش بهتر است . عجله نكن ، حالا عرض ميكنم .

وجود برق باعث تنبلي بسياري از جوانها شده است و آنقدر سست شده اند كه ميخواهند همه چيز برقي باشد ، كولرها را روشن ميكنند و حسابي ميخوابند از بس گوشها به صداي كولر عادت كرده كه وقتي برق قطع ميشود ، گوش آدم شروع ميكند به زنگ زدن انگار كه وسط بيابان برهوت باشي. همين صداي كولر نمي گذارد كه اول صبح با صداي خروس خودمان يا خروس همسايه بيدار شوي . وقتي هم كه بيدار ميشوي ديگر نصف روز گذشته نمازت قضا شده و از كار و زندگي افتاده اي .

اگر كسي در بزند ، ببخشيد زنگ بزند هم حاضر نيستند برخيزند و تا دم حياط بروند از همانجا دم در هال گوشي را از روي ديوار بر ميدارند و فرت ، در را باز ميكنند ، حتي نمي پرسند كي دم در است ، شايد دزد باشد ، شايد دشمن باشد و ... لباسها را نيز توي يك صندوق مي اندازند و سيمش را مي زنند به برق و آنهم همينطور مي چرخد و مي چرخد و بعد هم خشكشان ميكند ميدهد دستت.

آخه اينهم شد كار ؟ لباسها را بايد توي تشت بياندازند بشويند ، با دست حسابي بمالند ، شايد نجس باشد ، بايد بچلانند و آب بكشند و ... خلاصه ، تمام زندگي اين جوانها همينطور است . حتي ظرفها را نيز توي يك صندوق ديگر ميگذارند و ميشويند . بعضي ها را ديده ام از همين در و همسايه ها كه حتي حال ندارند از ماشين پياده شوند با ماشين مي آيند دم در حياط مي ايستند و بعد مثل سند باد ميگويند « كنجد كنجد باز شو » بعد در حياط باز ميشود ، بارها خودم ديده ام هيچكس پشت در نبوده كه در را باز كند ، متوجه شدم كه بايد دست همين برق در كار باشد .

قديمها يادش بخير ما بچه بوديم ، تازه يك صندوقهايي به بازار آمده بود ، به اندازه يك چمدان مسافرتي ، مي گفتند نامش « صندوق آواز » است ، صفحه هاي را رويش مي گذاشتند ، مي چرخيد و آواز ميخواند . تنها چيز ي كه باعث تلف كردن وقت مردم بود همين بود ، ولي حالا هر بچه اي را كه مي بيني توي گهواره دراز كشيده يك صندوق آواز كوچولو به گردنش آويزان است و برايش ترانه هاي «كلثوم ننه » ميخواند .  بچه اي كه بايد از كودكي فكر كند و بازي هاي بدني انجام دهد و قوي بشود ، يا لم داده و گوشي توي گوشش است و آواز گوش ميدهد ، يا به صفحه تلويزيون خيره شده و فيلم « حالا نزن كي بزن » نگاه ميكند ، يا پشت فرمان « يارانه » نشسته و بازي « يارانه اي » ميكند . حالا بدبختي اينست كه اين روزها ميگويند دولت محترم ميخواهد دوباره به مردم « يارانه » بدهد . بابا جان اين همه « يارانه » در منازل همه هست و نمي شود بچه ها را از آن « كَنْد » انگار با سريش چسبيده اند با يارانه ، حالا يكي كم بود ؟ كه ميخواهند به همه خانواده ها يكي ديگر هم بدهند . چه مصيبتي . بابا جان همين كارها را مي كنيد تا بچه ها تنبل و لاابالي بار مي آيند .

 به بچه ميگويي بابا جان بيا برو دم نانوايي نان بگير . ميگويد من حوصله ندارم نيم ساعت توي صف بايستم . اما حاضر است از صبح ساعت هشت برود روي سكوي استاديوم ، سرما و گرما هم ندارد ، تا ساعت پنج بعد از ظهر عر وتيز كند و جفتك بياندازد و ساعت هشت شب به خانه برگردد ، گرسنه و تشنه .

شب ها هم تا بوق سگ مي نشينند و ماهواره نگاه مي كنند . اي خدا لعنت كند آنكسي را كه اين ماهواره را راه انداخت ، شده بلاي جان خانواده . ميگي نه برو يك ماهواره بخر تا بدا ني . همين نوه گردن كلفت من ، از بس دوستان ناباب توي گوشش خواندند ، رفت دزدكي يك ماهواره گرفت ، مدتي ديدم دير ميخوابد ، و صبحها دير از خواب بيدار ميشود ، زاغ سياهش را چوب زدم ، ديدم بعله ، ايشان هم بقول خودش فيلم اكشن نگاه ميكند ، با همين عصا زدم اول يكي توي سر خودش بعدش هم دخل ماهواره اش را آوردم و پرتش كردم توي حياط . بعد از آن هم ديگر فكر ماهواره را از كله اش بيرون كرد.

داشتم مي گفتم ، وقتي برق باشد شما هم هي فرت فرت مصرف ميكني ، تمام چراغها روشن ، كولرها روشن ، تلويزيون و راديو و ضبط صوت و غيره روشن ، ماشين لباسشويي و ظرفشويي و پتو شويي و قالي شويي و ... شويي همه با هم روشن ، يخچال و فريزر و مريزر روشن اتو و سشوار و امثالهم روشن و خلاصه هر چيزي كه يك سيم و دوشاخه دارد روشن . آخر ماه هم يك قبض برق ميرسد به مبلغ 150 هزار تومان ، حالا خر بيار خرما بار كن . اي داد اي بيداد چرا اينقدر پول برق آمده ، هر چه ميگويي بابا جان اينقدر مصرف نكن ، گوش نمي دهند . اما وقتي برق نباشد شما ميتوانيد در ماه 150 هزار تومان را پس انداز كنيد و بگذاريد توي بانك و شايد هم يك خودرو 206 يا 405 يا 840 يا ... برنده شديد . پس اين براي شما مفيد فايده خواهد بود .

اما نكته اساسي و مهم كه بر كانون گرم خانواده تاثير دارد آنست كه با قطع برق بخصوص در شب ، شما مجبور ميشود از شمع براي روشنايي استفاده كنيد ، اين امر چند نكته ظريف دارد ، اولا تا برق قطع نشده در هيچ منزلي صدا به صدا نمي رسد ، از بس انواع و اقسام صداها از راديو و ضبط صوت و تلويزيون بلند ميشود ، اگر هم با يك نفرشان كار داشتي و يا خداي نكرده مشكل اساسي پيش آمد بايد يا به موبايلشان زنگ بزني يا SMS بفرستي و اگر هم توجه نكردند ناچار بايد SOS بفرستي . اما وقتي برق نباشد هم جا آرام و حتي صداي بال زدن يك مگس را مي شنوي و اين براي تمدد اعصاب بسيار خوب است .

گفتم كه وقتي برق قطع شد و شما شمع روشن كرديد زير نور شمع شام را مي خوريد و همچين رمانتيك ميشود و ياد دوران نامزدي تان با حجيه خانم عيال مي افتيد . با بچه صحبت مي كنيد و باب گفتمان را از هر دري باز مي كنيد و همين باعث ميشود كه صميميتي بين شما ايجاد شود و كم كم شروع ميكنيد به لطفيه گفتن براي بچه ها و سرشان را گرم مي كنيد و به همين ترتيب كانون خانواده گرمتر و گرمتر ميشود تا جايي كه حتي شما ممكن است مجبور شويد شيرهاي شوفاژ را كم كنيد . اما تصور كنيد وقتي برق بود بچه ها چطوري شام ميخوردند ؟ يكي پشت به سفره و رو به تلويزيون ، ديگري يك وري و گاهي به اين ميزند و گاهي به آن و سومي زير تلويزيون دراز كشيده و دستش را بالاي سرش دراز ميكند كه گاه گاهي يكي دلش بسوزد يك لقمه بگيرد بگذارد توي دستش و چهارمي مي پرد كنار سفره سريع يك لقمه كله گاوي درست ميكند و مي دود كنار تلويزيون و بعد از كناري مي پرسد چي شد ؟ چي شد ؟ و او هم در ازاي يك گاز زدن از لقمه اش مي گويد هنوز هيچي . اما نبود برق چقدر بچه ها را آرام ميكند؟ كوچكتر ها از ترس تاريكي جيكشان در نمي آيد و كنار مادر مي نشينند ، بزرگترها هم كنار ديوار دراز مي كشند و مي روند توي عالم خودشان و گاهي هم در حرفهاي بزرگتره شركت ميكنند و همين خوب است كه تبادل نظر با بزرگترها را ياد مي گيرند و همه اينها را بدان گفتم كه بزرگان گفته اند :

آنچه در پنجره جوان بيند

پير از پسِ ديوارآن بيند

... پدر بزرگ چانه اش گرم شده بود و همينطور مي گفت . پريدم وسط حرفش و گفتم جد بزرگوار ، بنده كه با قطع برق مشكلي ندارم . بقول شما اگر برق نباشد ، مي نشينم پاي صحبت شما و از حرفهاي شيرين شما كه يك دنيا تجربه است استفاده ميكنم ، ولي همه كه مثل من پدر بزرگ با حالي چون تو ندارند كه اينقدر چيز فهم باشد .

تازه همه پدر بزرگها هم نوه گل پسر قند عسلي چون من ندارند كه اينقدر حرف شنو باشد و همينطوري مفت و مجاني يك جفت گوش در اختيارش بگذارند و جيكشان هم در نيايد . كه پدر بزرگ از جا پريد و گفت اي جن بو داده صبر كن تا حسابت را كف دستت بگذارم و دسته عصا را به دور گردنم انداخت و كشيد .... با چه زرنگي از دستش فرار كردم ، اما عصا پشت سرم آمد و دم در اتاق خورد به پايم ، پايم پشت عصا گير كرد و با صورت رفتم توي حياط ... همانطور كه افتاده بودم دراز كشيده و بلند نشدم ، پدر بزرگ كه نگران شده بود آمد بالاي سرم و دست روي شانه ام گذاشت و گفت چي شد بابا جان ؟ جاييت كه نشكست ، دلم نيامد بيشتر نگرانش كنم نشستم و گفتم بابا بزرگ جان خدا را شكر كن كه نوه ات رزمي كار است والا دخلش آمده بود . زد پس گردنم و گفت : اي پدر سوخته  كم نمياري ها ! مثل خودمي .