سوژه

بعضي وقتها آدم بدجوري وسوسه مي شود كه چيزي بنويسد . بعضي ها هم هي سوژه دست آدم مي دهند ، اما ... خوب ، چه ميشود كرد . هر سوژه اي را كه نمي شود بكار گرفت . بعضي سوژه ها هم اگر رويشان زوم كني بد آموزي دارد و بعضي ديگر دست و پا گير مي شود و بعضي ديگر هم حسابي از خجالت آدم در مي آيند .

به قول آن شاعر قزويني ، - همين سيد اشرف الدين قزويني ، معروف به نسيم شمال را مي گويم – كه مي گفت : « يواش بيا يواش برو كه گربه شاخِت نزنه » . مثلا يكي همين پدر بزرگ كه هم سوژه دارد و هم سوژه دست آدم ميدهد و هم خيلي زود از خجالت آدم در مي آيد . من كه ديگه خيلي پوست كلفت شده ام . پدر بزرگ شعر فوق الذكر را هميشه در گوشم زمزمه مي كند و گاهي وقتها هم پس گردنم را با آن نوازش مي كند .

مي گويم : آخه پدر بزرگ عزيز ، مگر گربه هم شاخ دارد ؟

مي گويد : مگر خودت شاخ داري ؟

مي گويم : نخير . ولي طوري كه گفتي شك كردم . بزار دست به سرم بكشم تا مطمئن شوم .

مي گويد : پس چرا شاخ ميزني . هركس هر اشتباهي كرد فوري آن را توي هوا مي قاپي . بقول شاعر معروف برره اي ، « سوژه قاپون » مي كني ؟

مي گويم : من ... كي ... چرا ... پدر بزرگ ... ! ؟

مي گويد : آخه پسره لندهور نفهم ، تو كي ميخواي بفهمي ؟  اين دري  وري ها چيه كه مينويسي . اگر حرفي براي گفتن داري ، مثل بچه آدم بشين بنويس ، اگر هم حرفي نداري ديگر دري وري نوشتن يعني چه ؟ مگه مرض داري ؟

گفتم : هـ..ااااااا ، خيلي ي ي ي ي . آ خ خ خ خ خ خ خ .

هنوز حرفم تمام نشده بود   كه عصاي پدر بزرگ پايم را حسابي نواخت . چه نواختني دو و نيم متر به هوا پريدم و اگر سقف بالاي سرم نبود ، درست عينهو گوريل انگوري از جّو زمين هم خارج ميشدم .

گفتم : اي پدر بزرگ زور گو ! ببين دوباره زدي ها ؟

گفت : آدم مريض را بايد ادب كرد . و دوباره عصا را درهوا چرخاند .... ولي من وسط حياط زير درخت توت بودم . صدا زدم پدر بزرگ توت ها رسيده ميخوري برايت بياورم ؟ گفت : اي پدر سوخته ، همين كارها رو ميكني كه ... ميگن نوه از بچه عزيز تره ، والا حق دارن . دروغ كه نگفتن .